دلتنگممممممممممممممممممممم

انگار غرق در روزهای نیامده آینده ام. همان موقع که برایت سوپ نرمی میپزم تا معده ات

خوب آنرا هضم کند، فکر غذاهای جشن فارغ التحصیلی، شام عروسی و همه شبهای

آرزوهایم هستم.

وقتی دستت را می گیرم تا با هم راه برویم، نمی دانم چرا ناخودآگاه به روزی که شاید

دستانم را به تو بسپارم فکر می کنم.

دلم برای همه کودکی هایت تنگ خواهد شد، دلم برای شکرانه های خودم تنگ خواهد شد.

میدانم . ولی باز هم آینده را می شمارم.

در کنار روزهای مادرانه ای که طی می کنم، دلتنگی مرموزی در دلم بزرگ می شود، شاید

دلم برای تو تنگ است خدا.

 این روزها، نه! شاید این 11 ماه و اندی از عمر گذشته پسرم که عمر دوباره من است،

بیشتر از هر وقت دیگری تو را دیده و لمس کرده ام.  اما باز هم دلم برای تو تنگ است، خدا.

دلم برای خود تو تنگ است ، نه برای خدای پسرم بودن، نه برای فرستادن هر روز فرشته

هایت برای مراقبت از او ، نه برای اینکه هوایم را داری، نه برای اینکه ....

می خواهم تو را برای خودت، برای بزرگی ات، برای بیکران هایت شکرگذار باشم. می خواهم

تو را برای خودت بسرایم، تو را و همه تنهایی تو را ...

می دانم که قبل از اینکه بخواهم چیزی بگویم تو مرا می خوانی و خوبتر می دانم که آگاهی

از حال درونم. اما باز هم دلتنگ تو ام.

دلم برای یک مناظره رو در رو تنگ است. اما نه، کنارم بودن بهتر است، تو در کنارم هستی و

مشکل از من است که تو را نادیده می گیرم.  راستی تو در قلبم هستی و من تو را ....

این از سیاهی قلب من است که تو را نمی بینم . اما نمی خواهم جایت را به هیچ مستاجر

دیگری بدهم. حتی اگر قیمت بیشتری بپردازد.

می دانم که در دل سیاه جایی نداری، اما برای تو که کاری ندارد، تو که براحتی می بخشی،

در مان میکنی، می پوشی، بی آنکه کسی بویی ببرد.  بپوشان مرا...

من دلتنگ تو ام... از فکر خوب بندگی ات را به جا نیاوردن دلتنگم. 

دلم را رها مکن....